Tο έτος 1973 με Απόφαση του τότε Υπουργείου Συντονισμού, χρηματοδοτήθηκε το πρόγραμμα «Εντοπισμός, Καταγραφή και αξιολόγηση παραδοσιακών οικισμών». Το έργο ανατέθηκε σε 10 ομάδες για όλη την Ελλάδα.
Η χρηματοδότηση ήταν στοιχειώδης και οι συνθήκες εργασίας την εποχή αυτή ιδιαίτερα δυσμενείς. Χρειάζονταν ειδικά έντυπα μετακίνησης, ενημέρωση της Χωροφυλακής και των τοπικών αρχών για τις προγραμματισμένες διαδρομές της κάθε ομάδας μελέτης. Η πρόκληση όμως για τους αρχιτέκτονες που συμμετείχαν ήταν τεράστια και η συνείδηση ότι το έργο είχε χαρακτήρα εθνικής προσπάθειας ώστε να καταγραφεί η αρχιτεκτονική κληρονομιά της Χώρας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες για την σύνταξη κατάλληλου νομικού πλαισίου προστασίας της, ξεπέρασε τα όποια εμπόδια. Εξ’ άλλου πρώτη φορά γίνονταν ένα τέτοιο εγχείρημα σε τέτοια έκταση και αυτό αποτέλεσε από μόνο του μία διαδρομή πολιτιστικής αυτογνωσίας, ένα μεγάλο σχολείο για τους συμμετέχοντες.
Στην χρονική περίοδο από το 1973 έως το 1976, η ομάδα Αρκαδία ΙΙ, αποτελούμενη από τον Αργύρη Πετρονώτη, Αρχιτέκτονα Δρα μηχανικό και πτυχιούχο Φιλολογίας, υπεύθυνο της ομάδας, τη Ρέα Γαλανάκη, ιστορικό και φιλόλογο, τη Μαίρη Καβάγια αρχιτέκτονα, τη Καίτη Κρεμέζη αρχιτέκτονα, τότε βοηθό στην έδρα μορφολογίας και ρυθμολογίας στο ΕΜΠ, είχε αναλάβει τον εντοπισμό και την αξιολόγηση των οικισμών της Πελοποννήσου, των νότιων Επτανήσων (Ζάκυνθος, Ιθάκη, Κεφαλονιά, Κάλαμος) και των Κυθήρων. Συνολικά καταγράφηκαν 2.781 οικισμοί (μεταξύ τους και 62 μοναστήρια) και άλλοι 74 μικροί οικισμοί, που δεν ήταν καταγεγραμμένοι στην απογραφή του 1971.
